KIRIK KALP
Sonbahardı. Okullar açılıyordu. Bense ilk görevime başlamanın heyecanı içerisindeydim. İlk öğretmenliğimi bir köy okulunda yapacaktım.
Okullar açıldı. Öğrencilerle tanıştık. Daha hepsi çok küçüktü. Birden okul yıllarım aklıma geldi. Duygulandım. Hepsi çok sevimli ve sıcak kanlıydılar. Hele içlerinde biri vardı ki adı ALİ; durduğu yerde duramıyordu. Daha ilk günden onu çok sevmiştim. Zaman içinde bir birimize alışmıştık. Bir gün öğrencilerime temizlik kontrolü yapıyordum. Sıra Ali’ye geldi.üstü başı kirliydi. İnanamadım. “Ali bu ne hal” dedim. Cevap vermedi. “Sana diyorum Ali. Annen niye önlüğünü yıkamadı” dedim. Başını önüne eğdi. Tam o sırada zil çaldı ve Ali koşarak sınıftan çıktı. Öğrencilerden biri: “Öğretmenim Ali’nin annesi yok” dedi. “Nerde”? dedim. “Öldü” dedi. O an çok üzülmüştüm. Ben de hemen bahçeye çıktım. Ali’yi bir ağacın altında oturmuş ağlarken gördüm. Yanına yaklaştım ve başını okşadım. “Ağlama Ali. Neden bana daha önce söylemedin” dedim. “Bilmem” dedi. “Tamam, üzülme artık. Bak sen ağlayınca ben de üzülüyorum. Kalk hadi. Bak arkadaşların ne güzel oynuyor; koş sen de onların yanına” dedim. Ali katlı ve koşarak gitti. O an kendimi bir suçlu gibi hissetmiştim… Aradan günler geçti. Öğretmenler günü yaklaştığından dolayı hazırlık yapıyordum. Bu sırada iki öğrencim koşarak yanım geldi. ”Öğretmenim, öğretmenim koşun. Ali ve Mustafa kavga ediyor” dediler. Hemen gittim ve ikisini de kulağından tutup bir kenara çektim. “Siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz. Size diyorum” dedim. “Öğretmenim önce Ali başlattı. Hayır Mustafa başlattı. Hayır Ali… Hayır Mustafa… “Yeter. Susun “ dedim. İkisi de sustu. Ali: “Yalancı Mustafa önce sen başlattın. Yalancı, yalancı” dedi. “Ali kapa çeneni” dedim. Ve bir tokat attım. Ali sustu. “Gidin şimdi” dedim. Herkes dağıldı. O an sinirden yaptıklarımın farkında değildim. Ertesi gün okula geldiğimde Ali’nin gözleri kızarmıştı. Belli ki ağlamıştı. “Ne oldu Ali” dedim. “Yok bir şey” dedi. Fazla üstelemedim. Sanki dün olanlar birden aklımdan silinmişti… Aradan birkaç gün geçti. Ali son zamanlarda fazla durgundu. Bana biraz soğuk davranıyordu. Allah Allah dedim kendi kendime. Bu çocukta bir hal var ama… Hayırlısı…Ertesi gün oldu. Bu gün hayatımda öğretme olarak kutlayacağım ilk öğretmenler günüydü. Okula gittim. Derse girdik ve çocuklar tek tek öğretmenler günümü kutladılar. Bir tek Ali kalmıştı. Herkes oturduktan sonra hediyesini aldı yanıma geldi ve hediyesini uzatarak “öğretmenler gününüz kutlu olsun öğretmenim” dedi. Teşekkür ettim ve onu iki yanağından öptüm. Hediyesini açtım. Bir kalpti fakat paramparçaydı.. “Bu ne Ali” dedim. “Kalp öğretmenim” dedim.“Neden kırık” dedim. Çünkü bu benim kalbim dedi. O an beynimden vurulmuşa döndüm. Hiçbir şey diyemedim. Sendeleyerek sandalyeye oturdum. Uzun uzun düşündüm ve anladım kırık kalbi. Ali’ye attığım tokatın bir eseriydi bu kalp. İçim cız etmişti. Şaşkındım. Gözlerimden yaş akıyordu. Eve gittim. Ali’^nin hediyesini masaya koydum ve ona saatlerce baktım ve baktım. Hatamı anlamıştım anlamasına ya.. Acaba telafisi var mıydı? Diye düşünürken uyuya kaldım….
Aradan uzun yıllar geçti. Başka şehirdeydim artık. Ama Ali hala aklımdaydı. Bende bıraktığı iz asla silinmeyecekti. Bir gün kapımda mektup buldum. Ali göndermişti. Heyecanla mektubu okudum. Bir yanda gözlerimde yaş akıyor diğer yanda yüreğimde bir sızı hissediyordum. Ali büyümüş ve öğretmen olmuştu. Bana da çok teşekkür ediyordu. Öğretmenlerin hakkının asla ödenemeyeceğini yazıyordu. Bunu duyunca çok mutlu oldum. Fakat mektubun sonunda şöyle yazıyordu. “Biliyor musunuz öğretmenim geçenlerde iki öğrencim kavga etti. Çok sinirlendim ve siz aklıma geldiniz. Yanlarına gittim bağırdım ve yine siz aklıma geldiniz. Haklıydınız da.. Fakat ben tokat atamadım. Çünkü aklıma ben geldim….
ferigim..inan okurken tüylerim diken diken oldu…gözlerim doldu.ben her öğretmenler günü yaklaştığında böyle duygusallaşıyorum.hele de böyle yazılar okuyunca..benim de öğretmenlik hayatım başlamadan bitmişti.keşke devam etseydim.ama şimdi ilkokul öğretmenimi buldum ve 7 kasım da hepbirlikte eski arkadaşlarım ve öğretmenimiz buluşacağız.ilk öğretmenler asla unutulmaz..sevgiler….
Çok HArika Yazılmışmış Bir Anı
çok duygulandım gerçekten tüylerim diken diken oldu,insanın kalbi kırılınca artık eskisi gibi onarmak imkansız işte,buda öyle bişey,bu anlamlı yazıyı bizlerle paylaştıgınız için çok tşkederim..