Adı Hayat..
O’nla benim üye olduÄŸum bir forumda, pek de uzun sayılmayacak bir zamandır tanışıyorum..Önceleri beni, bir baÅŸkası sanıp biraz soÄŸuk davransa da, daha sonra benim o kiÅŸi olmadığımı anlayıp sıcak davranmaya baÅŸladı..
Her gece takıldığım forumun grup msn’sinde konuÅŸur olduk..Sonra bir gün kardeÅŸimin bilgisayarından bir program indirmiÅŸtim..Ve vistadan hiç anlamayan ben indirdiÄŸim programı bulmayınca mızmızlanmaya baÅŸladım..Tabi bunu grupta da yapıyordum, hem yazılı hem sözlü:)) O sırada O’da geldi.Panik yapmıştım her zamanki gibi, eve dönmeden önce bulmam gerekiyordu programı..Yardım edebileceÄŸini söyledi ve msn mi istedi.O gece biraz sinirli,arasına da biraz benim beceriksizliÄŸim hakkında yaptığım komik yorumlarla,biraz telaÅŸlı, birazda neÅŸeli geçti..Böylece biraz daha yakın arkadaÅŸ olduk..
Eh tabi zamanla benim hüzünlü karamsar taraflarımı da tanımaya başladı..Ben yine hüzünlerdeydim o aralar,kafama bulduğum her şeyi takıp duruyor, kendimi yemekle meşguldüm..Her şeye üzülür mü bir insan hep ağlayabilir mi..İşte ben öyleydim..Aslında herkese yansıtmıyordum bu tarafımı sadece yakın olduklarım biliyordu..Genelde neşeli gözükmeyi seçiyordum..O hep kızıyordu böyle olmama, forumdaki gibi neşeli ol diyordu her zaman..Takmaya değmezdi hiç bir şeyi..
Bir gün yine konuÅŸuyorduk..Okulundan falan..Biraz rapor alıp tedavi olması gerektiÄŸini söyledi..Ben o gün merak modunda hastalığının ne olduÄŸunu sordum..Ama o söylemek istemedi..Çünkü o hastalıklarından bahsetmiÅŸ olmak, duygu sömürüsü yapmak gibi geliyordu..Fazla üzerine gitmedim..BaÅŸka ÅŸeylerden konuÅŸtuk..Bir gece yine selam verdim msnden ama Hayat deÄŸil kardeÅŸi cevapladı beni..Ablasının fenalandığını, hastaneye kaldırdıklarını ve sabaha kadar orada kalacağını söyledi…EndiÅŸenmiÅŸtim..
Ertesi gün meraktan deÄŸil endiÅŸelendiÄŸim için sordum nesi olduÄŸunu, ama o inatla söylemedi..Bir kaç gün sonra takıldığım forumun adminiyle fena halde kapıştık..Tabi ben yine çok üzüldüm..Ne kadar sanal yada gerçek olması hiç fark etmiyordu..Bir insanı üzmem yada onun beni üzmesi beni sarsıyordu..Bu defada üzülen taraf yine ben olmuÅŸtum..Hayat’la konuÅŸuyorduk yine..Bana takmamamı söyleyip duruyordu..Bunu söylediÄŸi kiÅŸi ben olunca pek deÄŸiÅŸen bir ÅŸey olmuyordu.Sonra bak bana dedi..Ocak’ta geçirdiÄŸi bir kazadan sonra psikolojikman felç olduÄŸunu ve buda yetmezmiÅŸ gibi birde göğüs kanseriyle savaÅŸtığını ama yine de hayata sımsıkı sarılıp adı gibi hayat dolu olduÄŸundan bahsetti..Gerçekten ÅŸaşırmıştım..Bu kadar ciddi bir rahatsızlığı olduÄŸunu belli edecek hiç bir hareketini görmemiÅŸtim..
Kendimi onun yerine koymamı istedi..Ya onun gibi olsaydım o zaman ne olurdu..Bunu bir an düşündüm..Beni hastalık deÄŸil, hastalığımı bu kadar kafama takmam bitirirdi sanırım..Ben de ÅŸu karamsar tarafımı bırakıp gerçekten de Hayat gibi hayat dolu bir kız olabilir miyim bir gün…
http://benibanaanlat.blogspot.com